امشب به شدت سردر گم و عصبیم...از یه طرف نگران امتحاناتم که دو هفته دیگه شروع میشه و من احمق هیچییییی نخوندم...از یه طرف دلم نمیخواد برگردم دانشگاه و در عین حال از خونه موندن هم خسته شدم...احساس تنهایی شدییییید دارم ولی اصلا دلم نمیخواد به ازدواج فکر کنم چون هنوز دانشگاه تموم نشده و هنوز شاغل نیستم در عین حال انقد که دوستام رو میبینم که مجردی رو به متاهلی ترجیح میدن و از ازدواج پشیمونن منم واقعا نمیخوام...ولی از تنهایی هم خستم دلم میخواد مثلا یه نفر باشه باهاش صحبت کنم ولی از اونجایی که تو زندگیم فقط یه بار وارد رابطه شدم و با اینکه دوسال از پایانش میگذره همچنان دارم عذاب میکشم و مخصوصا خانوادم اذیت شدن دلم نمیخواد دوباره باعث آزارشون بشم...خلاصه که خستممم از این وضعیت بلاتکلیف و سرگردون...نمیدونم چرا هیچ چیز خوب و جدیدی اتفاق نمیوفته دلم یه خبر خیلی خوب میخواد در حدی که از شدت خوشحالی داد بزنم...این زندگی کسل کننده برای یه فرد ۲۱ ساله خیلی زوده من قبلا که کوچیک بودم توی تصوراتم دوران ۲۰سالگی به بالا رو اوج خوشگذرونی و بزرگسالی و مستقل بودن میدونستم ولی واقعا هیچ شباهتی به تصوراتم نداره متاسفانه خانواده حساس هم دارم که اجازه نمیدن مثلا‌ یه سفر دو روزه اونم به شهر نزدیک با دوستام برم..در حالیکه دانشجوی شهر غریبم ولی مسافرت رو اجازه نمیدن😐...انقد که یه سری چیزا برام عقده شده توی این زندگی مزخرف مطمئنم اگه یه روزی مادر بشم خیلی مامان پایه و باحالی بشم..حالم واقعا بده دوباره اورثینک دوباره فکرای مزخرف دوباره فکر به گذشته و اون حروم زاده...کلی گریه کردم بی صدا که خانواده متوجه نشن ولی فایده نداره دلم میخواد بلند بلند گریه کنم شاید خالی بشم بسه انقد تو خودم ریختم غصه هامو..هعی زندگی مزخرف

(این پست مربوط به دیشب هستش)